15-09-10

Iff

4990413605_938a15aab5_o.jpgNogmaals heb ik mogen ervaren dat een marathon lopen niet niks is . Vijf weken voor de marathon zag het er nochtans goed uit , maar 2 weken complete rust door achillespeesontsteking deden mij de das om qua conditie . Na 2 weken was die al vlug een paar levels lager . De 10km in Stasegem waren wel redelijk goed te noemen , maar dat was natuurlijk géén 42.195 . In Izegem kon ik het al merken dat het géén sinecure ging worden . De marathon zelf dan . Na een weekje eten en drinken stonden we dus goedgevuld aan de start , doch ik kreeg hetinmijn kopke om voor de start een w-cup te drinken . Niet goed dus , de eerste 10km was meer puffen en zuchtten dan soepel lopen . De eerste km liep ik mee met de 'drie uursgroep' , maar liet die snel gaan . Ze hadden me wel al gezegd loop zonder hartslagmeter ,maar ik hou dit graag in het oog. En aan meer dan 170sl/min loop ik géén marathon uit , dus vertragen en toen begon mijn maag te protesteren . Ik wou mijn begeleider het niet aandoen om daar al niet op te dagen en raapte mijn moed samen om toch 12km te lopen . Niettegenstaande de ongemakken liep ik toch 14km/h en beetje per beetje kwam ik erdoor . Bij mijn fietser aangekomen zag ik dat het verschil met de groep toch hetzelfde bleef en probeerde ik aansluiting te krijgen wat ook lukte . Op mijn Garmin zag ik dat ze ook niet snel genoeg liepen om de drie uur te halen , maar voor mij was het snel genoeg , de drie uur was toen al uit mijn hoofd . Halfweg kwamen we door in 1.30.30 , 30 sec te traag , maar niemand versnelde . Aan km 23 voelde ik dat het moeilijker ging om te volgen . Nog 2km aangeklampt , maar het was onverbiddelijk ik moest eraf en kreeg het een eerste keer moeilijk . Zonder begeleider was ik waarschijnlijk te voet verder gegaan , maar Pascal motiveerde me om toch te blijven lopen , hoe traag het ook mocht zijn . Het langzaam lopen leek een eeuwigheid , maar plots kon ik terug versnellen en haalde ik weer lopers in . Plots zag ik het weer zitten . Het tempo was géén 14km/h maar het vlotte terug . Tot en met km 39 km hield ik het uit , toen was het beste eraf en kreeg ik een 2de dipje , het tempo ging als een baksteen omlaag , maar je weet dat je der bijna bent en geniet van het afzien :-) . De menepoort kwam in zicht , de laatste 300m een kramp in de benen , vloeken weer doorlopen en eindelijk de finish in zicht . De laatste aanmoedigingen van vrouw en kind en we eindigen in 3h11 min. Niet de beoogde tijd , maar so what , we deden het toch maar weer . Mijn eerste marathon 42.195m gelopen en tis dan nog niet mijn beste . Misschien volgende keer beter ?

4990409363_6bc16f317d_o.jpg

4990413605_938a15aab5_o.jpg

15:04 Gepost door roadrunnerke | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |